تبلیغات
از مهدی فاطمه سلام الله علیها چه می دانیم؟ - مطالب مهدویت در قرآن کریم
از مهدی فاطمه سلام الله علیها چه می دانیم؟
سوره فتح
حافظ ابو عبدالله گنجی شافعی در کتاب «البیان»، و علاّمه مؤمن بن حسن شبلنجی در تفسیر آیه شریفه: «لِیُظْهِرَهُ عَلَی الدِّین کُلِّهِ وَکَفی بِاللّهِ شَهِیداً» (433) از سعید بن جبیر نقل کرده اند که گفته است: «منظور از این آیه، مهدی ـ موعود ـ از فرزندان فاطمه (علیها السلام) است». (434).

در حدیث دیگری که در تفسیر همین آیه شریفه از امام صادق (علیه السلام) روایت شده چنین آمده است که آن حضرت فرمود:
«این آیه در حقّ قائم آل محمّد (علیهم السلام) نازل شده است، و او امامی است که اسلام را بر همه ادیان پیروز می گرداند و زمین را پر از عدل و داد می کند چنان که پر از ظلم و ستم شده باشد. این آیه از آیاتی است که تأویلش بعد از تنزیل آن تحقّق خواهد یافت». (435).

با توجّه به آیات شریفه مزبور و ده ها آیه دیگر، این معنا به خوبی روشن می شود که، دنیا روزی در پیش دارد که آیین مقدّس اسلام بر تمام ادیان جهان غلبه خواهد کرد، و به جز اسلام، دینی در روی زمین باقی نخواهد ماند. آن عصر درخشان و روزگار طلایی که بشر در انتظار آن است، همان روزِ قیام پر شکوه منجی بشر، و دوران ظهور مبارک مهدی موعود (علیه السلام) می باشد.

ناگفته نماند، آیاتی که به وجود مقدّس مهدی موعود (علیه السلام) و ظهور مبارک آن حضرت تفسیر و تأویل شده و در منابع معتبر شیعه و سنّی ثبت و ضبط گردیده، فراوان است و ما اگر بخواهیم همه آنها را یکجا گرد آوری نماییم به طول خواهد انجامید و از مقصد دور می شویم. از این رو، به همین مقدار بسنده نمودیم. (436).

پی نوشت ها:
433)
سوره فتح، آیه 28.
434)
البیان گنجی شافعی، باب 25 و استدلال به جواز بقاء مهدی، و نور الابصار ص 186.
435)
المحجة، ص 208 ـ تفسیر قمی، ج 2، 317 ـ بحار الانوار ج 51، ص 50، ح 22.
436)
کسانی که طالب تفاصیل بیشتری هستند می توانند به کتابهای دیگری که در این زمینه نگاشته شده، مانند: بحار الانوار، ج 51 باب آیات مأوّله، الزام الناصب، ینابیع المودّة، موعود قرآن و کتب تفاسیر مراجعه فرمایند.


منبع: کتاب ظهور حضرت مهدی علیه السلام از دیدگاه اسلام و مذاهب و ملل جهان
نوشته: اسدالله هاشمی‌ شهیدی‌

تعجیل در فرج و سلامتی مولا صلوات





نوع مطلب : مهدویت در اسلام و دیگر مذاهب و ملل جهان، مهدویت در قرآن کریم، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سوره سجده
(قُلْ یَوْمَ الْفَتْحِ لا یَنْفَعُ الَّذِینَ کَفَرُوا اِیْمانُهُمْ وَلا هُمْ یُنْظَرُونَ). (431).
«بگو ـ ای پیامبر! ـ روز پیروزی، دیگر ایمان آوردن برای کافران سودی ندارد و به آنها هیچ مهلت داده نمی شود».

امام جعفر صادق (علیه السلام) در تفسیر این آیه شریفه فرمود:
«روز پیروزی، روزی است که دنیا به دست قائم (علیه السلام) فتح می شود. آن روز، دیگر ایمان آوردن برای کسی که قبلاً ایمان نداشته، سودی ندارد. امَا کسی که پیش از فتح، ایمان آورده، انتظار ظهور او را می کشید، ایمانش او را سود خواهد بخشید و خداوند مقام و منزلت او را بالا خواهد برد. و این پاداش دوستداران اهل بیت (علیهم السلام) است». (432)

ادامه دارد ...

پی نوشت ها:
431)
سوره سجده، آیه 29.
432)
ینابیع المودّة، ص 246، باب 71، منتخب الأثر، فصل 7، باب 1، ص 470 والمحجّة، ص 174.


منبع: کتاب ظهور حضرت مهدی علیه السلام از دیدگاه اسلام و مذاهب و ملل جهان
نوشته: اسدالله هاشمی‌ شهیدی‌

تعجیل در فرج و سلامتی مولا صلوات








نوع مطلب : مهدویت در اسلام و دیگر مذاهب و ملل جهان، مهدویت در قرآن کریم، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سوره قصص
(وَنُریدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الاَْرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوارِثینَ). (428).
«و ما اراده کرده ایم بر آنان که در روی زمین به ضعف کشیده شده اند، منّت نهاده، آنها را پیشوایان و وارثان زمین قرار دهیم».

از امام محمّد باقر (علیه السلام) و امام جعفر صادق (علیه السلام) روایت شده است که آن دو بزرگوار فرموده اند:
«این آیه مبارکه مخصوص به صاحب الامری است که در آخر الزمان ظاهر می شود و فرعونیان و جبّاران را نابود می سازد و شرق و غرب جهان را به تصرّف خود در می آورد، و آن را چنان که پر از ظلم و ستم شده است مالامال از عدل می سازد». (429).

علاّمه قندوزی نیز در ضمن حدیثی روایت کرده است که:
«ابو محمّد امام حسن عسکری (علیه السلام) در هفتمین روز ولادت فرزندش مهدی (علیه السلام) بدو گفت: «سخن بگو،ای فرزند کوچکم!» پس شهادتین بر زبان جاری نمود و بر پدران خویش یکی پس از دیگری صلوات فرستاد؛ سپس این آیه شریفه را تلاوت فرمود:«وَنُریدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فی الاَْرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوارِثِینَ». (430).

ادامه دارد ...

پی نوشت ها:
428)
سوره قصص، آیه 5.
429)
تفسیر برهان، ج 3، ص 220.
430)
ینابیع المودّة، ص 302، باب 79.

منبع: کتاب ظهور حضرت مهدی علیه السلام از دیدگاه اسلام و مذاهب و ملل جهان
نوشته: اسدالله هاشمی‌ شهیدی‌

تعجیل در فرج و سلامتی مولا صلوات





نوع مطلب : مهدویت در اسلام و دیگر مذاهب و ملل جهان، مهدویت در قرآن کریم، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سوره نور
(وَعَدَ اللهُ الَّذینَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فی الأرْضِ کَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذینَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ لَُیمَکِّننَّ لَهُمْ دِینَهُمُ الَّذی اْرتَضی لَهُمْ وَ لَیُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً یَعْبُدُونَنی َلا یُشْرِکُونَ بِی شَیْئاً). (430).
«خداوند به کسانی از شما که ایمان آورده و عمل شایسته انجام دادند وعده داده است که آنها را در روی زمین جانشین قرار دهد همان گونه که کسانی را که قبل از ایشان بودند، جانشین ساخته بود و دینی را که برای ایشان پسندیده ـ در جهان ـ استقرار خواهد بخشید و ترس و هراسشان را بعد از وحشت به آرامش و امنیّت مبدّل خواهد ساخت، تا تنها مرا بپرستند و شریکی برایم قرار ندهند».

علاّمه نیشابوری در تفسیر «غرائب القرآن» به هنگام تفسیر آیه شریفه: «الَّذینَ یُؤمِنُونَ بِالْغَیبْ»، در سوره بقره، می گوید:
 ... منظور از «غیب» که در این آیه شریفه آمده است، همان مهدی منتظری است که خداوند در قرآن کریم به او وعده ـ خلافت و جانشینی ـ داده و فرموده است: «وَعَدَ اللهُ الَّذینَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ لَیَسْتَخْلِفنَّهُمْ فی الأرْضِ».

و در خبری از رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) نیز وارد شده که فرموده است:
«اگر از عمر دنیا به جز یک روز باقی نمانده باشد خداوند آن روز را به قدری طولانی می کند تا این که مردی از اُمّت من که نام او نام من و کنیه او کنیه من است ظاهر شود و زمین را پر از عدل و داد کند همان گونه که پر از ظلم و ستم شده باشد». (431).

ادامه دارد ...

پی نوشت ها:
430)
سوره نور، آیه 55.
431)
منتخب الاثر، فصل 2، باب 1، ص 150، موعود قرآن ص 85.

منبع: کتاب ظهور حضرت مهدی علیه السلام از دیدگاه اسلام و مذاهب و ملل جهان
نوشته: اسدالله هاشمی‌ شهیدی‌

تعجیل در فرج و سلامتی مولا صلوات





نوع مطلب : مهدویت در اسلام و دیگر مذاهب و ملل جهان، مهدویت در قرآن کریم، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سوره مریم
(حتّی اِذا رَأوْا ما یُوعَدوُنَ اِمّا الْعَذَابَ وَ اِمّا السّاعَةَ فَسَیَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَکاناً وَ أضْعَفُ جُنْداً - ویزید اللّه الذین اهتدوا هدی...). (428).
«تا وقتی آنچه به آنان وعده داده می شود: یا عذاب یا قیامت را ببینند؛ پس به زودی می فهمند که چه کسی جایگاهش بدتر و چه کسی لشکرش ناتوان تر است و خداوند کسانی را که هدایت یافته اند بر هدایتشان می افزاید».

از امام صادق (علیه السلام) روایت شده است که در تفسیر این آیه شریفه فرمود:
«منظور از قیامت، قیام قائم است. که گمراهان چون در آن روز، قائم و اطرافیانش را ببینند، می فهمند که جایگاه چه کسی در نزد قائم بدتر و سپاهش ناتوان تر است. و خداوند در آن روز، بر هدایت هدایت یافتگان که از قائم پیروی کرده، انکارش نکرده اند، می افزاید». (429).

ادامه دارد ...

پی نوشت ها:
428)
سوره مریم، آیه 75.
429)
کافی، ج 1، ص 431 ؛ بحارالانوار، ج 51، ص 63 ؛ الزام الناصب، ج 1، ص 73.

منبع: کتاب ظهور حضرت مهدی علیه السلام از دیدگاه اسلام و مذاهب و ملل جهان
نوشته: اسدالله هاشمی‌ شهیدی‌

تعجیل در فرج و سلامتی مولا صلوات





نوع مطلب : مهدویت در اسلام و دیگر مذاهب و ملل جهان، مهدویت در قرآن کریم، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سوره اسراء
(وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِیِّهِ سُلْطاناً فَلا یُسْرِف فِی الْقَتْلِ إنَّهُ کانَ مَنصُوراً). (421).
«و آن کس که مظلوم کشته شده، ما به ولیّ او حکومت و حقّ قصاص دادیم، که در کشتن اسراف و زیاده روی نکند، که او از جانب ما "منصور" و مورد حمایت است».

علامه قندوزی در کتاب «ینابیع المودّة»، در تفسیر این آیه مبارکه آورده است که این آیه در باره حسین بن علی و مهدی (علیهم السلام) نازل شده است. و از امام محمّد باقر (علیه السلام) روایت کرده است که آن حضرت فرمود:
«حسین (علیه السلام) مظلوم کشته شد و ما اولیا و وارث خون او هستیم، و قائم ما به خون خواهی حسین (علیه السلام) قیام خواهد کرد. پس هر کسی که به کشتن آن حضرت راضی بوده است به قتل می رساند تا آنجا که خواهند گفت: او در کشتار اسراف می کند». (422).

در تفسیر عیّاشی نیز در همین رابطه از سلام بن مستنیر از امام باقر (علیه السلام) با تفصیل بیشتری نقل کرده است که آن حضرت فرمود:
«منظور از این جمله "وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً" حسین بن علی (علیهما السلام) است که مظلومانه کشته شد، و ما اولیا و خون خواهان او هستیم. هنگامی که قائم ما قیام کند به خون خواهی او و انتقام از دشمنان خدا بر می خیزد و به حدّی دشمنان را به قتل می رساند که مردم گویند: او در کشتن اسراف و زیاده روی کرده است».
سپس فرمود:
«آن کس که واقعاً مظلوم کشته شده، حسین (علیه السلام)، و ولیّ او حضرت قائم (علیه السلام) است.
و اما منظور از «اسراف در کشتار»،این است که اشخاص دیگری غیر از قاتل اصلی او کشته شود. (423).

و اما مقصود از این جمله «إنَّهُ کان مَنصُوراً» این است که، حضرت قائم (علیه السلام) که ولیّ حقیقی حسین (علیه السلام) و مردی از دودمان رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) است، از دنیا نمی رود تا این که به پیروزی کامل برسد و بر همه دنیا تسلط یابد و سراسر زمین را پر از عدل و داد کند همان گونه که پر از ظلم و جور شده باشد». (424).

در کتاب «کامل الزیارات» از محمّد بن سنان روایت نموده است که:
مردی از تفسیر آیه شریفه «وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِیِّهِ سُلْطاناً، فَلا یُسْرِف فِی الْقَتْلِ إنَّهُ کان مَنصُوراً» از امام صادق (علیه السلام) سؤال نمود. حضرت در پاسخ او فرمود:
«منصور، قائم آل محمّد (علیهم السلام) است ـ که ولی خون حسین (علیه السلام) است ـ و چون ظهور نماید، اقدام به خون خواهی حسین (علیه السلام) کند و دشمنان را بکشد و اگر همه اهل زمین را به قتل برساند، اسراف نکرده است.
و معنای «
فَلا یُسْرِف فِی الْقَتْلِ» این است که او هرگز به کاری که اسراف محسوب شود دست نمی آلاید. سپس فرمود: به خدا سوگند! که حضرت قائم (علیه السلام) بازماندگان و ذراری کشندگان حضرت حسین (علیه السلام) را به واسطه کردار پدران و اجدادشان خواهد کشت». (425).

در کتاب «عیون الاخبار» از عبد السلام بن صالح هروی روایت کرده است که گفت:
به امام رضا (علیه السلام) عرض کردم که نظرتان در باره این حدیث «هنگامی که حضرت قائم (علیه السلام) قیام کند فرزندان قاتلان حسین (علیه السلام) را به خاطر کردار پدرانشان می کشد» که از امام صادق (علیه السلام) روایت شده است، چه می باشد؟
حضرت فرمود: «درست است».
گفتم: پس معنای این آیه که می فرماید: «وَلا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ اُخْری» (426) هیچ کس بار گناه دیگری را به دوش نخواهد کشید چه می شود؟
فرمود: «خداوند در تمام گفتارهایش راست و درست فرموده است، لکن فرزندان قاتلان حسین (علیه السلام) کسانی هستند که از کردار پدرانشان راضی هستند و به آن افتخار می کنند و هر کس که از کاری راضی باشد، مثل آن کسی است که آن را انجام داده است، و اگر کسی در شرق عالم کشته شود و دیگری در غرب عالم، به این قتل راضی و خشنود باشد نزد خدای تعالی با قاتل شریک خواهد بود از این رو، حضرت قائم (علیه السلام) آنها را به قتل می رساند». (427).

مقصود از نقل این اخبار و احادیث این است که: حضرت امام حسین (علیه السلام) انسان ممتازی است که مظلوم کشته شده و تا کنون انتقام خون به ناحق ریخته وی گرفته نشده، و خداوند حضرت مهدی (علیه السلام) را که از فرزندان آن حضرت و وارث خون آن شهید مظلوم است، خون خواه حضرتش قرار داده و به وی قدرت و سلطنت عطا فرموده، و او را «منصور» نام نهاده، تا هنگامی که امر ظهور از طرف خدا امضاء شود، با قوّت و قدرت و تأیید خداوند قیام کند و همه جبّاران و ستمگران و ستم پیشگان را طعمه شمشیر سازد.

ادامه دارد ...

پی نوشت ها:
421)
سوره اسراء (بنی اسرائیل)، آیه 33.
422)
ینابیع المودّة، ج 3، ص 243، باب 71، المحجة، ص 128.
423)
معنای این جمله از احادیث بعدی معلوم می شود که چرا حضرت ولی عصر (علیه السلام) فرزندان کشندگان حسین (علیه السلام) را می کشد و از آنان انتقام می گیرد.
424)
تفسیر عیاشی، ج 2، ص 313، ح 67 ـ تفسیر برهان، ج 2، ص 419 ـ تفسیر نور الثقلین، ج 3، ص 163، ح 201 ـ بحار الانوار، ج 44، ص 218، ح 7.
425)
کامل الزیارات، ص 63، ح 5، باب 18.
426)
سوره انعام، آیه 164.
427)
عیون اخبار الرضا (علیه السلام)، ص 212، ب 28، فیما جاء عن الامام علی بن موسی الرضا (علیهما السلام) من الاخبار المتفرقه، ح 5 ؛ الزام الناصب، م ج 1، ص 72.

منبع: کتاب ظهور حضرت مهدی علیه السلام از دیدگاه اسلام و مذاهب و ملل جهان
نوشته: اسدالله هاشمی‌ شهیدی‌

تعجیل در فرج و سلامتی مولا صلوات





نوع مطلب : مهدویت در اسلام و دیگر مذاهب و ملل جهان، مهدویت در قرآن کریم، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سوره حجر
(قالَ رَبِّ فَأَنْظِرْنی إِلی یَومِ یُبْعَثُون - قالَ فَإِنَّکَ مِنَ الْمُنْظَرِینَ - إلَی یَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ). (419).
«(ابلیس) گفت: ای خدای من! تا روزی که مردم بر انگیخته می شوند به من مهلت بده. خداوند فرمود: تو از مهلت داده شدگان هستی، تا روز وقت معیّن».

حسن بن خالد گوید: حضرت علی بن موسی الرضا (علیهما السلام) فرمود:
«هر کس که تقوا ندارد، دین ندارد. هر کس که تقیّه نکند ایمان ندارد. گرامی ترین شما در نزد خدا کسی است که بیشتر از دیگران به تقیّه عمل کند.
گفته شد: ای پسر رسول خدا! تا به کی؟
فرمود: إلی یَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُوم، وَ هُوَ یَومُ خُرُوج قائِمِنا ؛ تا روز وقت معین که روز قیام قائم ما است.
از آن حضرت پرسیدند:ای فرزند رسول خدا! قائم شما اهل بیت کیست؟
فرمود: چهارمین فرزند من، پسر بانوی کنیزان است که خداوند به وسیله او، زمین را از هر ظلم و ستمی پاک می کند. (420).

ادامه دارد ...

پی نوشت ها:
419)
سوره حجر، آیه 36 ـ 38.
420)
فرائد السمطین، ج 2، باب 61، من السمط الثانی، ص 337 ـ ینابیع المودّة، ج 3، ص 387، باب 94 ـ بشارة الاسلام، باب 9، ص 187 ـ منتخب الاثر، فصل 2، باب 17، ص 220 ـ المهدی الموعود المنتظر، ج 1 ص 167 ـ کمال الدین صدوق، ج 2، ص 371، باب 35، ح 5.

منبع: کتاب ظهور حضرت مهدی علیه السلام از دیدگاه اسلام و مذاهب و ملل جهان
نوشته: اسدالله هاشمی‌ شهیدی‌

تعجیل در فرج و سلامتی مولا صلوات





نوع مطلب : مهدویت در اسلام و دیگر مذاهب و ملل جهان، مهدویت در قرآن کریم، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سوره ابراهیم
(وَلَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسی بِآیاتِنا أَنْ أَخْرِج قَومَکَ مِنَ الظُلماتِ إلیَ النُّور وَ ذَکِّرْهُمْ بِأَیّام اللهِ إنَّ فِی ذلکَ لاََیات لِکُلِّ صَبّار شَکُور). (414).
«همانا ما موسی را با آیات خود فرستادیم، که قوم خود را از تاریکی ها به سوی نور بیرون بیاور، و روزهای خدا »ایّام الله« را به آنها یاد آوری کن که در این ـ یادآوری ـ برای هر انسان بسیار شکیبا و شکرگزار نشانه هایی است».

شیخ سلیمان قندوزی حنفی در کتاب «ینابیع المودّة» از امام محمّد باقر (علیه السلام) روایت کرده است که در مورد این جمله از آیه شریفه «وَ ذَکِرّ هُمْ بأَیّامِ اللّهِ» فرمود:
«أیّام الله ثَلاثَة: یَومَ یَقُوم الْقائِم (علیه السلام)، وَ یَومَ الکَرَّة، وَیَومَ القِیامَةِ».
«روزهای خداوند ـ تبارک و تعالی ـ سه روز است:
1 ـ روز قیام قائم (علیه السلام)
2 ـ روز رجعت
3 ـ روز قیامت.
(415).

این حدیث به همین تعبیر از امام صادق (علیه السلام) نیز روایت شده است. (416).
و در تفسیر علیّ بن ابراهیم قمی نیز آمده که «ایّام الله» سه روز است: روز قیام قائم (علیه السلام)، روز مرگ و روز رستاخیز. (417).

همان گونه که خوانندگان عزیز ملاحظه نمودند، بر اساس روایات پیشوایان معصوم (علیهم السلام)، سه روز به عنوان «یوم الله» شناخته شده که یاد آوری آن در سر لوحه برنامه های حضرت موسی (علیه السلام) قرار گرفته، که روز قیام جهانی حضرت مهدی (علیه السلام) اوّلین آنها معرفی شده است.

و به حق می توان گفت: آن روز یکی از روزهای بزرگ الهی است که شایسته است «یوم الله» خوانده شود، زیرا آن روز، سر آغاز حکومت واحد جهانی بر اساس عدالت و آزادی، و روز بر چیده شدن بساط ظلم و ستم و استبداد و استعمار از سراسر جهان، و روز شکستن بتها و گسستن زنجیرها و فرو ریختن کاخهای ستمگران و در هم شکستن تمام قدرتهای اهریمنی در پهنه گیتی است.

دوّمین یوم الله، روز «رجعت» است که در آن روز بندگان شایسته خداوند که از دنیا رفته اند باز می گردند و بر سراسر جهان حکومت می کنند. (418).

سوّمین یوم الله، روز رستاخیز عمومی و روز قیامت است، که همه مردمان از اوّلین و آخرین در آن روز پر ترس و هراس در صحنه قیامت جمع می شوند و سلطنت خداوند قهّار را با دیدگان خود مشاهده می کنند و پاداش نیک و بد اعمال خود را درمی یابند.

ادامه دارد ...

پی نوشت ها:
414)
سوره ابراهیم، آیه 5.
415)
ینابیع المودّة، ج 3، ص 242، باب 71.
416)
همان؛ المحجة ص 108.
417)
جهت آگاهی بیشتر به این کتابها مراجعه فرمایید: خصال شیخ صدوق، ص 108 ؛ معانی الاخبار، ص 366 ؛ تفسیر صافی، ج 4، ص 225 ؛ تفسیر نور الثقلین، ج 2، ص 526، و تفسیر برهان، ج 2، ص 305.
418)
درباره رجعت ـ دومین یوم الله ـ و بازگشت گروهی از بندگان شایسته خدا به دنیا، به کتاب «رجعت یا دولت کریمه» و سایر کتاب های مربوطه، مراجعه فرمایید.

منبع: کتاب ظهور حضرت مهدی علیه السلام از دیدگاه اسلام و مذاهب و ملل جهان
نوشته: اسدالله هاشمی‌ شهیدی‌

تعجیل در فرج و سلامتی مولا صلوات





نوع مطلب : مهدویت در اسلام و دیگر مذاهب و ملل جهان، مهدویت در قرآن کریم، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سوره هود
(بَقِیَّةُ اللهِ خَیْرٌ لَکُمْ إنْ کُنْتُمْ مُؤمِنِینَ) (412).
«یکتا بازمانده خدا برای شما بهتر است اگر مؤمن هستید».

امام باقر (علیه السلام) در تأویل این آیه شریفه می فرماید:
«هنگامی که مهدی ما ظاهر شود به خانه کعبه تکیه می دهد و 313 تن از یاران خاص او به دورش گرد می آیند. اولین سخنی که بر زبان مبارکش جاری می شود این آیه شریفه است: «بَقِیَّةُ اللهِ خَیْرٌ لَکُمْ إنْ کُنْتُمْ مُؤمِنینَ».

سپس می فرماید: «من بقیة الله، خلیفة الله و حجّة الله هستم بر شما، آنگاه احدی بر آن حضرت سلام نمی کند جز این که می گوید: »السّلام علیک یا بقیة الله فی الأرض«؛ سلام بر تو ای بازمانده خداوند در زمین».

بعد از آن، چون یاران دیگر آن حضرت که یک گروه ده هزار نفری می باشند به دور او گرد آمدند، یهودی و نصرانی و کسی که غیر خدای تعالی را پرستش می نموده، باقی نمی ماند جز این که ایمان می آورد و او را تصدیق می نماید و همه ملّتها یکی می شود، و آن هم ملّت اسلام است، و پس از آن، برای هر معبودی که به جز خدای تعالی مورد پرستش بوده، آتشی از آسمان می آید و او را می سوزاند«. (413).

ادامه دارد ...

پی نوشت ها:
412)
سوره هود، آیه 86.
413)
نور الأبصار، ص 349 ؛ المهدی فی القرآن، ص 76 ؛ فصول المهمه، باب دوازدهم، ص 303 ؛ بحار الانوار، ج 52، ص 192 ح 24.

منبع: کتاب ظهور حضرت مهدی علیه السلام از دیدگاه اسلام و مذاهب و ملل جهان
نوشته: اسدالله هاشمی‌ شهیدی‌

تعجیل در فرج و سلامتی مولا صلوات





نوع مطلب : مهدویت در اسلام و دیگر مذاهب و ملل جهان، مهدویت در قرآن کریم، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سوره توبه
(هُوَ الَّذی أرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدی وَدِیْنِ الحَقِّ لِیُظْهِرَهُ عَلیَ الدِّیْنِ کُلِّهِ وَ لوْکَرِهَ المُشْرِکوُنَ). (406).
«او خداوندی است که پیامبرش را با هدایت و دینی حق فرستاد تا آن را بر تمام ادیان پیروز گرداند اگر چه مشرکان ناخشنود باشند».

این آیه مبارکه در سه سوره از سوره های قرآن کریم تکرار شده که اهمیّت این وعده الهی بخوبی روشن می شود؛ ولی مهم این است که، این وعده خداوند کی محقق می شود؟ زیرا مسلّم است که تا کنون این وعده خداوند تحقّق نیافته و هم اکنون ادیان باطل و ادیان آسمانی تحریف شده در روی زمین وجود دارند، و شکّی نیست که وعده خداوند تخلف ناپذیر است. بنابر این، باید دید طبق روایات و مدارک معتبر اسلامی هنگام تحقق این وعده بزرگ که تحقق قول و پیمان خداوند است، چه وقت خواهد بود؟

آنچه از مجموع روایات معتبر و احادیث متواتر اسلامی که از طریق شیعه و سنّی روایت شده استفاده می شود این است که این آیه مبارکه، مربوط به زمان ظهور مبارک حضرت مهدی (علیه السلام) است؛ زیرا در زمان حکومت جهانی حضرت مهدی (علیه السلام) است که دین مقدس اسلام در سراسر زمین حاکم می شود و بشر پیرو یک آیین می گردد، و نشانی از ادیان باطل و تحریف شده در روی زمین باقی نمی ماند.

اینک برای اثبات این مطلب به احادیث چندی که در این باره می آوریم، توجّه فرمایید:
1 ـ مقداد بن اسود گوید: از رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) شنیدم که می فرمود:
«لایَبْقی عَلی ظَهْرِ الأَرْضِ بَیْتُ مَدَر وَ لا وَبَر إلاّ أدْخَلَهُ الله (عَلَیهِم) کَلِمَةَ الاسْلام، إمّا بِعِزٍّ عَزِیز و إمّا بِذُّل ذَلِیل، إمّا یُعِزُّهُم فَیَجْعَلَهُمْ مِنْ أهْلِها فَیُعِزّوا بِهِ، وَ إمّا یُذِلُّهُمْ فَیَدِینُون لَهُ». (407).

«در روی زمین هیچ خانه خشت و گلی و خیمه مویین نمی ماند مگر این که خداوند آیین اسلام را در آن خانه وارد می کند، یا با عزّت و سر بلندی یا با ذلّت و خواری، یا این که اسلام را می پذیرند و خداوند آنها را سر بلند می گرداند یا این که به ناچار در برابر اسلام سر تعظیم فرود می آورند».

2 ـ مرحوم محدّث بحرانی در ذیل همین آیه در کتاب «المحجة»، حدیثی را از امیرمؤمنان علی (علیه السلام) بدین صورت نقل می کند:
«عَنْ عِمْرانِ بْنِ مَیْثَمْ، عَنْ عَبایَةِ بْنِ ربعی، أنَّهُ سَمِعَ أَمیر الْمُؤْمِنینَ (علیه السلام) یَقُولُ: »هُوَ الّذَی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدی وَدِیْنِ الْحَقِّ لِیُظْهِرَهُ عَلَی الدِّینِ کُلِّهِ وَلَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُونَ« أَظَهَرَ بَعْدُ ذلِکَ؟
قالُوا: نَعَمْ.
قَالَ: کَلاّ، فَوَالَّذی نَفْسِی! بِیَدِهِ! حتّی لا تَبْقی قَرْیَة إِلاّ وَیُنادی فیها بِشَهادةِ أَنْ لا اِلهَ إِلاّ الله، وَأَنَّ محمّداً رَسُولُ الله (صلی الله علیه وآله وسلم) بُکْرَةً وَعَشِیّاً
». (408).

«عمران بن میثم، از عبایة بن ربعی روایت می کند که امیر مؤمنان علی (علیه السلام) این آیه شریفه را تلاوت فرمود: »او خداوندی است که رسولش را با هدایت و آیین حق فرستاد تا او را بر همه ادیان غالب و پیروز گرداند هر چند که مشرکان کراهت داشته باشند«.
سپس فرمود: آیا این غلبه و پیروزی تحقّق یافته است؟
گفتند: آری!
فرمود: نه، هرگز! سوگند به خدایی که جان علی در قبضه قدرت اوست، این غلبه و پیروزی مُحَقّق نمی شود مگر هنگامی که هیچ آبادی در روی زمین باقی نماند جز این که هر صبح و شام در آن بانگ «ل
ا اِله اِلاّ الله وَمحمّد رَسُولُ الله» بلند شود».

3 ـ «مجاهد» در تفسیر این آیه شریفه از قول ابن عبّاس نقل می کند که گفت:
«لا یَکُونُ ذلکَ حتّی لا یَبْقی یَهُوْدِیٌّ وَ لا نَصْرانِیٌّ وَلا صاحبُ مِلّة الاّ دَخَلَ فی الإِسْلامِ، حتّی یَأمَنَ الشاةُ وَ الذِّئبُ وَ البَقَرَةُ وَ الأسَدُ وَ الاِنْسانُ وَ الحَیّةُ، وَ حتّی لا تَقْرُض فارةٌ جَرباً، وَ حتّی تُوضَعَ الجِزیَة وَ یُکْسَرَ الصَّلیْبُ وَ یُقَتَل الْخِنْزیرُ، وَ ذلِک قَوْلُهُ: «لِیُظْهِرَهْ عَلَی الدّینِ کُلِّهِ وَلَوْ کَرِهْ الْمُشرِکُونَ» و ذلِک یَکُونُ عند قِیامِ القائمِ عَلَیهِ السَّلام». (409).

«این وعده محقق نمی شود مگر هنگامی که تمام یهود و نصاری و پیروان هر کیش به دین اسلام بگروند، و گرگ و میش و گاو و شیر و انسان و مار، بر جان خود ایمن باشند. و دیگر هیچ موشی انبانی را پاره نکند، و جزیه گرفتن از اهل کتاب ساقط شود، و »صلیب« شکسته شود، و خوکها معدوم گردند، و این معنای قول خدای تعالی (لِیُظْهِرَهُ عَلَی الدّینِ کُلِّهِ وَ لَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُونَ) است. و تحقّق این وعده، به هنگام قیام قائم آل محمّد (علیهم السلام) خواهد بود».

4 ـ امام باقر (علیه السلام) در تفسیر آیه 33 سوره توبه فرمود:
«این آیه مبارکه به هنگام خروج مهدی آل محمّد ـ صلوات الله علیهم ـ تحقّق می یابد. دیگر احدی در روی زمین باقی نمی ماند جز این که به رسالت محمّد (صلی الله علیه وآله وسلم) اعتراف می کند». (410).

5 ـ ابو بصیر می گوید:
«سألت أبا عبد اللّه (علیه السلام) عن قول الله تعالی فی کتابه:
(هُوَ الَّذی أَرْسَلَ رَسُوْلَهُ بِالْهُدی وَدِیْنِ الْحَقِّ لِیُظْهِرَهُ عَلَی الِدّینِ کُلّهِ وَلَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُونْ)
فقال: والله! ما أنزل تأویلها بعدُ!
قلت: جُعلت فداک! و متی ینزل؟
قال: حتّی یقوم القائم إن شاء الله. فإذا خرج القائم لم یبق کافر و لا مشرک إلا کره خروجه، حتّی لو کان کافر أو مشرک فی بطن صخرة لقالت الصخرة: یا مؤمن! فی بطنی کافر أو مشرک فاقتله، قال: فینحیه الله فیقتله
». (411).

«از امام صادق (علیه السلام) در باره این آیه شریفه «او خداوندی است که پیامبرش را با هدایت و دین حق فرستاد تا او را بر تمام ادیان پیروز گرداند اگر چه مشرکان آن را کراهت داشته باشند» پرسیدم؟
امام در جواب فرمود: «به خدا قسم! هنوز موقع تأویل این آیه نرسیده است».
گفتم: قربانت گردم! چه وقت موقع آن فرا می رسد؟
فرمود: «هنگامی که حضرت قائم (علیه السلام) قیام کند، موقع تأویل این آیه فرا می رسد، و چون حضرت قائم (علیه السلام) قیام کند هر کافر و مشرکی، ظهور او را نا خوش دارد؛ زیرا اگر کافر یا مشرک در دل سنگی پنهان شود آن سنگ صدا می زند: ای مؤمن! کافر یا مشرکی در دل من پنهان شده است بیا و او را به قتل برسان! و خداوند او را بیرون می آورد و یاران حضرت قائم (علیه السلام) او را به قتل می رسانند
».

ادامه دارد ...

پی نوشت ها:
406)
سوره توبه (برائت)، آیه 33 ـ سوره فتح، آیه 28 و سوره صف، آیه 9.
407)
مستدرک حاکم، ج 4، ص 476، ح 8324 ؛ تفسیر مجمع البیان، ج 5، ص 38.
408)
المحجّة، ص 86.
409)
بحار الانوار، ج 51، ص 61.
410)
تفسیر مجمع البیان، ج 5 ص 38 و المحجة ص 87.
411)
بحار الانوار، ج 51، ص 60، ح 58 ـ ینابیع المودّة، ج 3، باب 71، ص 239 ؛ منتخب الاثر، فصل 2، باب 35، ص 294، ح 4 و کتاب المحجة، ص 85.

منبع: کتاب ظهور حضرت مهدی علیه السلام از دیدگاه اسلام و مذاهب و ملل جهان
نوشته: اسدالله هاشمی‌ شهیدی‌

تعجیل در فرج و سلامتی مولا صلوات





نوع مطلب : مهدویت در اسلام و دیگر مذاهب و ملل جهان، مهدویت در قرآن کریم، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سوره انفال
(وَ قاتِلوُهُمْ حتّی لا تکونَ فِتْنَةٌ وَیَکُونَ الدِّینُ کُلُّهُ لِلّهِ). (402).
«با کافران بجنگید تا فتنه ای باقی نماند و دین یک سره از آن خدا باشد».

محمّد بن مسلم گوید: محضر امام محمّد باقر (علیه السلام) عرض کردم: تأویل قول خدای تعالی در سوره انفال که می فرماید: «وَ قاتِلوُهُمْ حتّی لا تکونَ فِتْنَةٌ...» چیست؟ فرمود: «تأویل این آیه هنوز نیامده است، و هنگامی که تأویل آن بیاید با مشرکان پیکار خواهد شد تا وقتی که یگانگی خدای تعالی را بپذیرند و شرکی در روی زمین باقی نماند، واین در زمان قیام »قائم« ما خواهد بود». (403).

و در یک روایت دیگر از آن حضرت نقل شده است که فرمود:
«... تأویل این آیه هنوز نیامده است. هنگامی که قائم ما (علیه السلام) قیام کند، هر کس که زمان او را درک کند، تأویل این آیه را می بیند که، هر کجا را که تاریکی شب فرا گیرد آیین محمّد (صلی الله علیه وآله وسلم) آنجا را فرا خواهد گرفت، تا این که دیگر شرکی در روی زمین باقی نباشد». (404).

نکته مهمی که در اینجا قابل ذکر است این که:
«تعبیر این حدیث بسیار جالب است به خصوص که تاریکی شب را مثال آورده و روشنایی روز را مثال نزده است؛ زیرا شمول تاریکی بیش از روشنایی است چون ممکن است در روی زمین نقطه ای یافت شود که نور به آنجا راه پیدا نکند؛ ولی تاریکی همه جا را فرا می گیرد و هیچ نقطه ای مستثنی نیست.
هنگامی که آفتاب عالمتاب امامت ظهور کند همه جهان به نور پروردگار منوّر می شود و آثار قیام شکوهمند آن مهر تابان در تمام ذرات عالم آشکار می شود». (405).

آری! هنوز تأویل این آیه واقع نشده است؛ زیرا به طوری که می دانیم، نه در زمان رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) و نه در دوران احدی از خلفاء و نه هم در روزگار هیچ یک از اوصیا، زمانی که در آن، جز دین حق، دین دیگری در روی زمین وجود نداشته باشد، به طور کامل در دنیا پدید نیامده است و بنابر این، شکی نیست که چنین وضعیتی فقط در زمان حضرت مهدی (علیه السلام) تحقق خواهد یافت.

ادامه دارد ...

پی نوشت ها:
402)
سوره انفال، آیه 39.
403)
ینابیع المودّة، ص 239، باب 71 ؛ تفسیر مجمع البیان، ج 4، ص 834.
404)
تفسیر عیاشی، ج 2، ص 60، ح 48 ؛ تفسیر البرهان، ج 3، ص 81، تفسیر صافی، ج 3، ص 340، و اثبات الهداة، ج 3، باب 32، ح 58 و با ترجمه فارسی، ج 7، ص 99، ح 558.
405)
جهان بعد از ظهور، ص 75.

منبع: کتاب ظهور حضرت مهدی علیه السلام از دیدگاه اسلام و مذاهب و ملل جهان
نوشته: اسدالله هاشمی‌ شهیدی‌

تعجیل در فرج و سلامتی مولا صلوات





نوع مطلب : مهدویت در اسلام و دیگر مذاهب و ملل جهان، مهدویت در قرآن کریم، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سوره نساء
(وَ إنْ مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ اِلاّ لَیُؤمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ وَیَوْمَ الْقیامَةِ یَکوُنُ عَلَیْهِمْ شَهِیداً). (394).
«و هیچ یک از اهل کتاب نیست جز این که پیش از مرگ، به او یعنی حضرت مهدی (علیه السلام) یا حضرت عیسی (علیه السلام) ایمان می آورد».

پیش از آن که در باره تفسیر این آیه شریفه سخنی بگوییم، لازم است نکته ای را یاد آور شویم و آن این که، در مورد ضمیر «مَوتِهِ» دو احتمال است؛ یکی این که به اهل کتاب بر گردد و دیگر این که به حضرت عیسی (علیه السلام). بنابر احتمال اوّل، معنای آیه شریفه این است که «احدی از اهل کتاب نیست جز این که پیش از مرگ، به حضرت عیسی (علیه السلام) ایمان آورد» و بنابر احتمال دوم، معنای آیه چنین خواهد بود «احدی از اهل کتاب نیست جز این که پیش از مرگ حضرت عیسی (علیه السلام) به او ایمان خواهد آورد».

برخی از مفسّران اهل سنّت که احتمال اوّل را برگزیده اند ناچار شده اند که توجیهات عجیب و غریبی را در مورد آیه شریفه ملتزم شوند؛ ولی بنابر احتمال دوم، معنای آیه بسیار روشن است. چون طبق عقیده قطعی ما مسلمانان، حضرت عیسی (علیه السلام) هنوز زنده است و بعد از ظهور حضرت بقیة اللّه (علیه السلام) او نیز ـ از آسمان ـ نازل شده و از یاران و اصحاب آن حضرت خواهد بود». (395).

و اینک در رابطه با تفسیر آیه شریفه به دو روایت که از طریق معصومین (علیهم السلام) رسیده است، تبرّک می جوییم:
1 ـ علامه قندوزی حنفی، در تفسیر آیه مزبور از محمّد بن مسلم از حضرت امام محمّد باقر (علیه السلام) روایت کرده است که فرمود:
«حضرت عیسی (علیه السلام) پیش از روز رستاخیز به دنیا فرود می آید؛ پس پیروان هیچ ملّتی، نه یهودی و نه غیر یهودی، باقی نمی ماند مگر این که پیش از مرگشان، به او ایمان می آورند، و حضرت عیسی (علیه السلام) در پشت سر حضرت مهدی (علیه السلام) نماز می خواند». (396).

و مانند این روایت را، علاّمه ابن صبّاغ مالکی، (397) و نیز کسان دیگری غیر از او در کتابهای خود نقل کرده اند.
2 ـ بسیاری از دانشمندان بزرگ شیعه در ذیل آیه مزبور، در کتب تفسیر و حدیث، از «شهر بن حوشب» روایت کرده اند که گفت:
روزی حجّاج به من گفت: آیه ای در کتاب خدا هست که مرا ناتوان ساخته است.
گفتم:ای امیر! کدام آیه است؟
گفت: این آیه: «وَإنْ مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ إلاّ لَیُؤمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوتِه» (398) این آیه به صراحت می گوید: احدی از اهل کتاب نیست جز این که پیش از مرگش به حضرت عیسی (علیه السلام) ایمان می آورد، در صورتی که من یهودی ونصرانی را می آورم و گردن می زنم وچشم به دهان او می دوزم ومی بینم که دیده ازجهان فرو می بندد ولبهایش را حرکت نمی دهد واعترافی نمی کند.
گفتم: ای امیر! معنای آیه آن طور نیست که شما تصور کرده اید.
گفت: پس چگونه است؟
گفتم: پیش از آن که قیامت بر پا شود حضرت عیسی (علیه السلام) به زمین باز می گردد و در روی زمین هیچ یهودی و مسیحی و غیر از آنها باقی نمی ماند جز این که به او ایمان می آورد و او در پشت سر حضرت مهدی (علیه السلام) نماز می خواند.
حجّاج گفت: وای بر تو! این معنا را از کجا آورده ای؟
گفتم: آن را محمّد بن علیّ بن حسین بن علیّ بن ابی طالب (علیهما السلام) به من فرموده است.
حجّاج گفت: به خدا سوگند! آن را از چشمه زلال معرفت آورده ای». (399).

این حدیث در کتب اهل سنّت نیز نقل شده است، و در بسیاری از کتب حدیثی، تفسیری و کلامی آنها تصریح شده که ضمیر «موته» به حضرت عیسی (علیه السلام) بر می گردد. (400).

به هر حال، که حضرت عیسی (علیه السلام) پیش از قیام قیامت، به هنگام ظهور حضرت مهدی (علیه السلام) از آسمان فرود می آید و در پشت سر آن حضرت نماز می گزارد، و به حضرتش اقتدا می نماید، و در نتیجه نصاری به جهت اقتدای حضرت عیسی به حضرت صاحب الامر (علیه السلام) در نماز، به آن حضرت ایمان می آورند، و یهود نیز به حضرت مهدی (علیه السلام) می گروند. (401).
زیرا حضرت مهدی (علیه السلام) الواح تورات را ـ که در آنها علامات حضرت مهدی (علیه السلام) و نشانه های امامت و رهبری او موجود است ـ از فلسطین یا غاری در انطاکیه بیرون می آورد، و پیروان سایر ادیان نیز به سبب معجزاتی که از آن حضرت می بینند به حضرتش ایمان می آورند.

ادامه دارد ...

پی نوشت ها:
394)
سوره نساء آیه 159.
395)
رجعت یا دولت کریمه، ص 28، جهت اطلاع بیشتر به تفسیر درّ المنثور، ج 2، ص 427 مراجعه فرمایید.
396)
ینابیع المودّة، ج 3، ص 237، باب 71.
397)
الفصول المهمّه، ص 295، باب 12.
398)
سوره نساء، آیه 159.
399)
تفسیر مجمع البیان، ج 3، ص 211، المحجة، ص 62 ؛ تفسیر برهان، ج 1، ص 426 ؛ تفسیر صافی، ج 2، ص 350 ؛ تفسیر قمی، ج 1، ص 165 ؛ تفسیر نور الثقلین، ج 1، ص 571، 662.
400)
تفسیر فخر رازی، ج 3 ص 505؛ درّ المنثور، ج 2، ص 241.
401)
در مورد نزول حضرت عیسی (علیه السلام) در بخش بعدی به تفصیل سخن خواهیم گفت.

منبع: کتاب ظهور حضرت مهدی علیه السلام از دیدگاه اسلام و مذاهب و ملل جهان
نوشته: اسدالله هاشمی‌ شهیدی‌

تعجیل در فرج و سلامتی مولا صلوات





نوع مطلب : مهدویت در اسلام و دیگر مذاهب و ملل جهان، مهدویت در قرآن کریم، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سوره آل عمران
(أَفَغَیر دینِ الله یَبغُونَ وَلَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِی السَّماواتِ وَالأَرْضِ طَوْعاً وَ کَرْهاً وَ إلَیه یُرجَعُونَ). (389).
«آیا جز دین خدا را می جویند؟ با آن که آنچه در آسمانها و زمین است خواه و ناخواه تسلیم او هستند، و به سوی او بازگردانیده می شوند».

در تفسیر این آیه شریفه و جهانی شدن آیین توحید و حاکمیت آخرین دین خدا بر سرتاسر جهان، روایات چندی از حضرات معصومین (علیهم السلام) رسیده است که به قسمتی از آنها در اینجا تبرّک می جوئیم:
1 ـ امام باقر (علیه السلام) در مورد ظهور حضرت قائم (علیه السلام) می فرماید:
«هنگامی که حضرت قائم (علیه السلام) قیام کند، هیچ آبادی و سرزمینی در روی کره زمین باقی نمی ماند مگر این که ندای «لا إله إلاّ الله و محمّداً رسول الله» در آنجا بلند شود. و این همان گفتار خدای تعالی است که (وَ لَهُ أَسْلَمَ مَنْ فی السّماوَاتِ وَ الأَرْضَ...) (390) و حضرت صاحب الأمر (علیه السلام) «جزیه» را نمی پذیرد چنان که رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم) می پذیرفت و این، همان قول خدای تعالی است که، با کافران بجنگید تا هیچ فتنه ای باقی نماند و دین تماماً از آن خدا باشد». (391).

2 ـ در تفسیر همین آیه شریفه از حضرت امام جعفر صادق (علیه السلام) نقل شده که فرمود:
«هنگامی که حضرت قائم مهدی (علیه السلام) قیام کند هیچ نقطه ای در روی زمین باقی نمی ماند جز این که بانگ «لا اله الا الله و محمّداً رسول الله» در آنجا بلند شود». (392).

3 ـ در مورد همین آیه مبارکه در حدیثی از امام کاظم (علیه السلام) در باره حضرت قائم (علیه السلام) چنین می خوانیم:
ابن بکَیْر، گوید: از امام کاظم (علیه السلام) در مورد این آیه شریفه پرسیدم، حضرت فرمود:
«انزلَتْ فِی القائم (علیه السلام) اِذا خَرَجَ بِالْیَهُوْدِ وَ النَّصاری وَ الْصّابئین وَ اْلزَّنادِقَة و أَهْل الرَدَّة وَ الکُفّار، فِی شَرْقِ الأرْضِ وَ غَرْبِها فَعَرَضَ عَلَیْهِم الإسلام، فَمَنْ أسْلَمَ طَوْعاً أمَرَهُ بِالصَّلاةِ و الزَّکاةِ وَ ما یُؤمَرُ بِهِ الْمُسْلِم وَ یَجِبُ لله عَلَیْه، وَ مَنْ لَمْ یسلم ضَرَبَ عُنُقَهُ حتّی لا یَبْقی فِی المَشارِقِ وَ الْمَغارِبِ أحَدُ إِلاّ وَحَّدَ الله». (393).

«این آیه، در باره حضرت قائم (علیه السلام) نازل شده است. هنگامی که ظاهر شود، آیین مقدّس اسلام را در شرق و غرب جهان، به یهود و نصاری و صائبان و ملحدان و مرتدان و کافران عرضه می دارد، هر کس آن را از روی میل و رغبت بپذیرد، به نماز و زکات و دیگر فرائض اسلامی امر می فرماید و هر کس امتناع ورزد، گردنش را می زند تا در همه شرق و غرب جهان جز موحّد و یکتا پرست باقی نماند».

ادامه دارد ...

پی نوشت ها:
389)
سوره آل عمران، آیه 83.
390)
سوره انفال، آیه 39.
391)
المحجّه، ص 50 و تفسیر عیاشی، ج 2، ص 65.
392)
ینابیع المودّة، ج 3، ص 236، باب 71 ـ تفسیر عیاشی، ج 1، ص 207، ح 81، تفسیر نور الثقلین، ج 1، ص 362، ح 229.
393)
تفسیر عیاشی، ج 1، ص 207، ح 82 ؛ المحجه، ص 50، اثبات الهداة، ج 3، ص 549، ح 552 ؛ تفسیر نور الثقلین، ج 1، ص 362، ح 230.

منبع: کتاب ظهور حضرت مهدی علیه السلام از دیدگاه اسلام و مذاهب و ملل جهان
نوشته: اسدالله هاشمی‌ شهیدی‌

تعجیل در فرج و سلامتی مولا صلوات





نوع مطلب : مهدویت در اسلام و دیگر مذاهب و ملل جهان، مهدویت در قرآن کریم، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
آیه سوم:
(وَلَنَبْلُوَنَّکُمْ بِشَیْء مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوْعِ وَ نَقْص مِنَ الأَمْوالِ والأَنْفُسِ وَالَّثمَراتِ وَ بَشِّرِ الصّابِرینَ). (387).
«ما شما را به چیزی از قبیل ترس و گرسنگی و کاهشی در اموال و جانها و محصولات می آزماییم، و مژده بده به آنها که شکیبا و ثابت قدم هستند».

محمّد بن مسلم گوید: امام صادق (علیه السلام) در تفسیر این آیه فرمود:
«پیش از آمدن قائم (علیه السلام) علامتهایی برای امتحان مؤمنین خواهد بود».
عرض کردم: آن علامتها چیست؟ فرمود:
«بیماری های گوناگون که سبب ترس و دلهره است و بالا رفتن نرخها که سبب گرسنگی است و کاهش در اموال و جانها که قحطی و مرگ و میر فراوان است و نقص در محصولات که به نیامدن بالان است. پس در آن موقع به آن ها که در عقیده به ما ثابت می مانند مژده بده».

آن گاه فرمود:
«ای محمّد! این تأویل آیه است، و هیچ کس جز آن ها که راسخ در علم اند، تأویل آن را نمی داند، و مائیم راسخان در علم». (388).

ادامه دارد ...

پی نوشت ها:
387)
سوره بقره، آیه 155.
388)
ینابیع المودّة، ج 3، ص 235، ح 2، باب 71.

منبع: کتاب ظهور حضرت مهدی علیه السلام از دیدگاه اسلام و مذاهب و ملل جهان
نوشته: اسدالله هاشمی‌ شهیدی‌

تعجیل در فرج و سلامتی مولا صلوات




نوع مطلب : مهدویت در اسلام و دیگر مذاهب و ملل جهان، مهدویت در قرآن کریم، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
آیه دوّم:
(وَإذ ابتلی إبْراهیمَ رَبُّهُ بِکَلِمات فَأَتَمَّهُنُّ). (384).
«هنگامی که حضرت ابراهیم را پروردگارش به وسیله کلماتی آزمود، پس آنها را به انجام رسانید».

مفضّل بن عمر در تفسیر این آیه مبارکه گوید:
درباره این آیه مبارکه «وَ إِذِ ابتلی إبْراهیمَ رَبُّهُ بِکَلِمات...»، از امام صادق (علیه السلام) پرسش نمودم، حضرت فرمود:
«این همان کلماتی است که حضرت آدم (علیه السلام) از پروردگار خود دریافت نمود. پس توسّط آن کلمات به پیشگاه پروردگار توبه نمود و خداوند توبه اش را پذیرفت.
و جریان توبه چنین بود که حضرت آدم (علیه السلام) عرض کرد:
«یا رَبِّ أَسْألُکَ بحقِّ محمّد و علیٍّ و فاطِمَةَ وَ اْلَحَسَنِ وَ الْحُسَیْن إلاّ تُبْتَ عَلَیَّ»
ای خدای من! از تو می خواهم که به واسطه محمّد و علی و فاطمه و حسن و حسین (علیهم السلام) توبه مرا بپذیری! پس خداوند توبه او را پذیرفت که او بسیار توبه پذیر و مهربان است».

گفتم:ای فرزند رسول خدا! مقصود از «فَأتَمَهُّنَّ» در این آیه چیست؟
فرمود: «مقصود این است که: خداوند آنها را تا قائم مهدی (علیه السلام) به اتمام رسانید و دوازده امام (علیهم السلام) را که 9 تن آنان از فرزندان حسین (علیه السلام) می باشند، برای او بیان فرمود». (385).

در توضیح این حدیث شریف باید به این نکته توجّه داشت که:
«... ابتلاء به معنی امتحان و اختیار است و معنای حدیث این است که خداوند متعال، پیامبر خلیل خود حضرت ابراهیم (علیه السلام) را آزمایش نمود و او را با اسامی مبارک رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم) و ائمّه اثنی عشر (علیهم السلام) امتحان فرمود. و امّا این که حقیقت آزمون چه بوده است؟ آیه کریمه در مورد آن سخنی نگفته؛ ولیکن احادیث شریفه آن را روشن نموده اند، و در آنها چنین آمده است که، آن امتحان، خضوع در برابر افضلیّت و برتری آنان، یعنی برتری رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) و أهل بیت او (علیهم السلام) و اعتقاد به متابعت حضرت ابراهیم(علیه السلام) از ایشان بوده است». (386).

ادامه دارد ...

پی نوشت ها:
384)
سوره بقره، آیه 124.
385)
تفسیر نور الثقلین، ج 1، ص 120، ح 338؛ الزام النّاصب، ج 1 ص 179؛ معانی الأخبار، ص 126 ؛ ینابیع المودّة، ج 1، ص 290، باب 24.
386)
موعود قرآن، ص 12.

منبع: کتاب ظهور حضرت مهدی علیه السلام از دیدگاه اسلام و مذاهب و ملل جهان
نوشته: اسدالله هاشمی‌ شهیدی‌

تعجیل در فرج و سلامتی مولا صلوات





نوع مطلب : مهدویت در قرآن کریم، مهدویت در اسلام و دیگر مذاهب و ملل جهان، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


( کل صفحات : 2 )    1   2   
درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : مهدی
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :